Toen de teamleider van Pitstop Eindhoven aan mij vroeg om een workshop reflecteren te geven aan zijn jongerenwerkers team, dacht ik; Dat is interessant. Maar waarom zou een teamleider een incompany workshop reflecteren willen hebben? Je leest het hier.

Zijn antwoord was eerlijk. De werksfeer binnen het team was goed, maar misschien zelfs té goed. Collega’s zagen elkaar als vrienden, waren ook vrienden. Iedereen komt ook uit omgeving Eindhoven. wat zorgde voor een ontspannen en veilige omgeving. Maar juist die informele band maakte het lastig om elkaar echt aan te spreken. Feedback bleef vaak indirect en het nemen van verantwoordelijkheid naar elkaar toe verliep niet soepel. Terwijl dat juist essentieel is in een gezonde werkcultuur, zeker in het jongerenwerk waar samenwerking en scherpte belangrijk zijn. Collega’s onder elkaar en ook de werknemers naar de jongeren toe.

Voor mij was dit geen probleem, maar een kans. Samen met de teamleider ontwikkelde ik een creatieve workshop die volledig aansloot op hun praktijk. Geen standaard verhaal, maar iets dat echt zou binnenkomen bij dit team. Ik ontwerpte een fysiek werkboek, werkte een presentatie uit en bouwde een sessie van anderhalf uur waarin theorie en praktijk elkaar versterkten.

De opbouw van de incompany cursus

De groep bestond uit acht deelnemers, jong en oud. Vanaf het begin was mijn focus om iedereen mee te krijgen. Geen ingewikkelde termen, maar duidelijke taal die meteen te begrijpen en toe te passen is. Tegelijkertijd wilde ik niet aan de oppervlakte blijven. If you know, you know. Reflecteren is voor mij geen trucje dat je even leert. Het gaat over begrijpen wie je bent, welke overtuigingen je met je meedraagt en hoe die doorwerken in de manier waarop je naar anderen kijkt en met collega’s omgaat.

We begonnen met het stellen van persoonlijke doelen. Daarna liet ik de deelnemers een mindmap maken, zodat ze inzicht kregen in hun eigen patronen. Al snel gingen we een laag dieper. Wat speelt er eigenlijk onder je gedrag? Welke automatische reacties neem je mee zonder dat je het doorhebt?

De diepere laag van je brein

Een interessant moment ontstond toen we het over emoties hadden. Een paar mannen in de groep gaven aan dat emoties voor hun niet echt een rol speelden. Dat het meer iets voor vrouwen was. In plaats van daar tegenin te gaan, maakte ik het onderwerp praktisch. We werkten met een stemmingsmeter uit de psychologie, een methode die ook door therapeuten wordt gebruikt. Ineens ging het niet meer over “gevoelens hebben”, maar over energie en intensiteit. Over het verschil tussen irritatie en boosheid, tussen nervositeit en stress. Dat maakte het concreet en herkenbaar. Ik zag letterlijk gezichten opklaren omdat de informatie van een nieuw perspectief binnenkwam. 

Wat ik belangrijk vind, is dat inzicht altijd gevolgd wordt door actie. Daarom sloten we de workshop af met een rollenspel dat dicht bij hun dagelijkse werk lag. Een situatie waarin een jongere na sluitingstijd nog achter de PlayStation zit, melig is, terwijl jij en je collega moe zijn.

Wat doe je op zo’n moment?

Hoe spreek je elkaar aan?

Hoe blijf je professioneel zonder de relatie te schaden?

De collega’s gingen met elkaar in gesprek en gaven elkaar feedback. Op een manier waarmee ze elkaar opbouwen. Daarin gebruikten we de sandwichmethode, zodat iedereen kon ervaren hoe het is om feedback te geven én te ontvangen op een constructieve manier.